ROZDZIAŁ 3: Fikcyjne mechanizmy ewolucji ‎

Uważany dziś za główny nurt ewolucjonizmu, neodarwinizm postulował, że życie powstało i rozwijało się w oparciu o dwa naturalistyczne mechanizmy: selekcję naturalną (dobór naturalny) i mutacje. Podstawowy pogląd, wchodzący w skład teorii, jest następujący: selekcja naturalna i mutacje to dwa uzupełniające się mechanizmy. Źródła zmian ewolucyjnych to samowolne mutacje, które mają miejsce w materiale genetycznym organizmów. Cechy charakterystyczne uzyskane dzięki tym mutacjom wybierane są przez mechanizm naturalnej selekcji i dzięki temu organizmy mogą się rozwijać.

Studiując dalej tę teorię, można szybko zauważyć, że takie mechanizmy w ogóle nie istnieją. Ani selekcja naturalna bowiem, ani mutacje nie przyczyniają się w żaden sposób do wyjaśnienia poglądu głoszącego, iż poszczególne gatunki powstały w wyniku ewolucji.

Selekcja naturalna

Pojęcie selekcji naturalnej jako zjawiska w naturze znane było biologom przed Darwinem. Definiowali oni ten termin jako „mechanizm, dzięki któremu zachowana jest czystość gatunku". Dopiero Darwin sprecyzował tezę o wpływie selekcji naturalnej na ewolucyjny rozwój gatunków i na tym spostrzeżeniu oparł swoją teorię. Już sam tytuł dzieła: O powstawaniu gatunków drogą doboru naturalnego zapowiada, że selekcja naturalna jest podstawą owej teorii.

Jednak od czasów Darwina aż do dziś nie udało się dowieść prawdziwości stwierdzenia, że organizmy ewoluują dzięki selekcji naturalnej. Paleolog zMuzeum of Natural History w Anglii, Colin Peterson, który jest też znanym ewolucjonistą, przyznaje, że do tej pory nie udało się zaobserwować, czy selekcja naturalna ma wpływ na rozwój gatunku:

"Nikt nie stworzył jeszcze żadnego gatunku dzięki mechanizmowi selekcji naturalnej. Nikt nawet się do tego nie zbliżył i właśnie wokół tego tematu toczą się obecnie zacięte debaty neodarwinistów."15

Zwolennicy owej teorii są zdania, że zachowają się tylko te gatunki, które umiały odpowiednio przystosować się do otaczających ich warunków. Te zaś, które się nie dopasowały, będą musiały zginąć. Jako przykład podaje się stado saren, które żyje w stałym zagrożeniu przed drapieżnikami. Przeżyją tylko osobniki, które biegają wystarczająco szybko, aby uciec przed drapieżcą. To prawda, ale nieważne, jak długo będzie trwał proces przystosowywania się, sarny nigdy nie zmienią się w inny gatunek. Zawsze pozostaną sarnami.

Ten i kilka innych przykładów, jakie podają ewolucjoniści na udowodnienie słuszności swej teorii, są niczym innym, jak tylko próbą wprowadzenia ludzi w błąd.

Motyle rewolucji przemysłowej

W roku 1986 ukazała się książka Douglasa Futuymy, The Biology of Evolution, która uważana jest za najobszerniejsze źródło wiedzy na temat selekcji naturalnej. W dziele owym znajduje się słynny przykład motyli, mający być dowodem na wysnuwane przez autora teorie. Chodzi o przyciemnienie barwy tych stworzeń, zaobserwowane w Anglii w okresie rewolucji przemysłowej. Opowieść o przemysłowym melanizmie można zresztą znaleźć we wszystkich ewolucjonistycznych podręcznikach i opracowaniach z dziedziny biologii.

Historia ta opierała się na badaniach przeprowadzonych w latach 50-tych przez angielskiego fizyka i biologa, Bernarda Kettlewella. Można ją przedstawić następująco:

Jako dowód na potwierdzenie teorii o ewolucji zachodzącej w wyniku selekcji naturalnej przedstawiany jest przykład motyli okresu rewolucji przemysłowej w Anglii. Dowód ten okazał się jednak sfałszowany.

Jak wynika z opracowań źródłowych, barwa drzew z okolic Manchesteru była - przed rozpoczęciem rewolucji przemysłowej - jasna. Z tego powodu ptaki łatwo dostrzegały znajdujące się w pobliżu drzew motyle. Owady te stanowiły dla nich pożywienie. Szanse motyli na przeżycie były więc bardzo nikłe. Kiedy po 50 latach rewolucji przemysłowej drzewa ściemniały wskutek zanieczyszczenia środowiska naturalnego, zmniejszyły się szanse przeżycia owadów o jasnej barwie. W wyniku tego mniej było motyli jasnych, a zwiększyła się ilość motyli o ciemnym zabarwieniu. Ewolucjoniści podają ten przykład jako dowód na słuszność swojej teorii. Według nich motyle zmieniły kolor, aby przystosować się do środowiska naturalnego i zwiększyć szanse przeżycia.

Oczywiście, przykład ten, jeżeli przyjmiemy, że opisane zdarzenie jest prawdziwe, nie może być dowodem na potwierdzenie słuszności teorii ewolucji. Nie mamy tu do czynienia z powstaniem nowego gatunku w wyniku selekcji naturalnej. Ciemniejsze odmiany motyli były spotykane przed rewolucją przemysłową, a jedyne, co się zmieniło, to ich ilość. Motyle nie zyskały żadnej nowej cechy czy organu.

Aby przemienić motyle w inny gatunek, np. w ptaka, trzebaby całkowicie wymienić informacje zawarte w jego materiale genetycznym i wprowadzić odpowiedni dla ptaków program genetyczny. Taka jest właśnie odpowiedź na ewolucjonistyczną opowieść o motylach rewolucji przemysłowej. Historia ta ma jednak jeszcze jeden wymiar. Otóż z czasem okazało się, iż błędny był nie tylko komentarz ewolucjonistów dotyczący tej opowieści, sama historia również zawierała błędy.

Jak to opisał mikrobiolog, Jonathan Wells, w wydanej w 2000 roku książce Icons of Evolution, owa zawarta w prawie każdym opracowaniu dotyczącym ewolucjonizmu historia "motyli rewolucji", uważana przez naukowców i innych wyznawców teorii ewolucji za świętość - nie odpowiada faktom. Wells twierdzi, że prace Kettlewella, uważane za eksperymentalny dowód, to wielki naukowy skandal. Elementy składające się na ten skandal są następujące:

• W wykonywanych później, a wzorowanych na eksperymencie Kettlewella doświadczeniach okazało się, że tylko jeden gatunek motyli zatrzymywał się w okolicy pnia drzewa. Większość gatunków przebywała w dolnych partiach poziomo rosnących gałęzi. W latach 80-tych stwierdzono ponadto, że motyle prawie wcale nie siadały na pniu drzewa. Po 25 latach doświadczeń naukowcy: Cyril Clarke, Rory Howlet, Michael Majerus, Tony Liebert i Paul Brakefield dowiedli, iż stworzenia, na których przeprowadzał doświadczenia Kettelwell, były zmuszane do nietypowych dla swego gatunku zachowań, przez co wyniki doświadczeń nie mogą być akceptowane.
• Naukowcy kontrolujący dokonania Kettelwella doszli do zaskakującego wniosku: w rejonach o mniejszym zanieczyszczeniu powietrza, gdzie spodziewano się zaobserwować większą ilość motyli o jasnym zabarwieniu, właśnie tych ciemnych było czterokrotnie więcej. Oznacza to, że wbrew teorii Kettelwella, nie ma żadnego związku pomiędzy korą drzew a gatunkiem żyjących na niej motyli.
• Dalsze kontrole doświadczeń Kettelwella doprowadziły do odkrycia kolejnego, największego skandalu. Okazało się bowiem, że owady, sfotografowane przez naukowca na korze drzewnej w celu udokumentowania teorii, były martwe. Wykonanie podobnej fotografii bez oszukiwania byłoby niemożliwe, gdyż ujęty na zdjęciu gatunek motyli żył w rzeczywistości nie na pniach, lecz pod gałęziami drzew.16

Wymienione fakty wyszły na jaw dopiero pod koniec lat 90-tych. Największy dowód słuszności teorii ewolucji – "motyle rewolucji przemysłowej" – okazał się fałszerstwem. Ewolucjoniści byli zdruzgotani, jeden z nich, Jerry Coyne, mówił:

„Kiedy prawda o motylach wyszła na światło dzienne, poczułem się jak przed wielu laty, kiedy, mając sześć lat, odkryłem, że bożonarodzeniowe prezenty nie pochodzą od świętego Mikołaja, tylko od mojego ojca.”.17

W ten sposób największy dowód słuszności teorii ewolucji – "motyle rewolucji przemysłowej" – stał się naukowym skandalem. I tak musiało się zdarzyć, ponieważ selekcja naturalna nie jest, wbrew temu, co mówią ewolucjoniści, mechanizmem ewolucji. Doczepienie lub oderwanie organizmowi jakiegoś organu nie zmieni go w przedstawiciela innego gatunku.

Czy selekcja naturalna może wytłumaczyć złożoność?

Selekcja naturalna nie może dodać nic nowego do teorii ewolucji, ponieważ mechanizm ten nie jest w stanie rozszerzyć lub zmienić informacji genetycznej. Oznacza to, że nie ma mechanizmu, który mógłby przemienić rozgwiazdę w rybę, rybę w żabę, żabę w krokodyla, a krokodyla w ptaka. Największy obrońca metody skokowej w ewolucji, Gould, tak komentuje problem selekcji naturalnej:

Selekcja naturalna nie może dodać nic nowego do teorii ewolucji, ponieważ mechanizm ten nie jest w stanie rozszerzyć lub zmienić informacji genetycznej. Oznacza to, że nie ma mechanizmu, który mógłby zmienić rozgwiazdę w rybę, rybę w żabę, żabę w krokodyla, a krokodyla w ptaka.

„Kwintesencję darwinizmu da się ująć w jednym zdaniu: selekcja naturalna jest twórczą siłą zmian ewolucyjnych. Nikt nie przeczy temu, że odgrywa ona negatywną rolę w usuwaniu osobników niedostosowanych. Teoria Darwina zakłada przecież jedynie istnienie osobników odpowiednich.”18

Kolejną mającą wprowadzić w błąd metodą ewolucjonistów, dotyczącą selekcji naturalnej, jest próba ukazania tego mechanizmu jako świadomego planu. Wiadomo, że selekcja naturalna świadomości nie posiada. Nie ma ona też rozumu, dzięki któremu mogłaby decydować, co będzie dla organizmów dobre, a co złe. Z tego samego powodu nie jest ona w stanie wytłumaczyć występowania systemów i organów o złożonej strukturze. Te systemy i organy mają cechę nazwaną kompleksowością, co oznacza, że składają się one z wielkiej ilości połączonych i ściśle współdziałających części. Kiedy choć jednej z tych części brakuje lub nie funkcjonuje ona prawidłowo, nie działa cały system lub organ (np. oko nie może pracować, kiedy choć jedna z jego części składowych jest chora).

Świadomość, która ma zebrać wszystkie owe części, powinna więc także być w stanie przewidzieć przyszłość, aby dokładnie wiedzieć, jakie korzyści ma przynieść w ostatecznej fazie dany organ lub system. Selekcja naturalna nie ma jednak ani świadomości, ani rozumu, przez co nie jest w stanie stworzyć takiego systemu. Faktem tym, który uderza w same fundamenty teorii ewolucji, przejmował się Darwin: „Jeśli okaże się, że istnieje choć jeden kompleksowy organ, którego powstania nie da się wytłumaczyć procesem powolnych zmian i dostosowywania się, cala moja teoria może okazać się nieprawdziwa."19

Selekcja naturalna potrafi tylko wykluczyć z gatunku jednostki słabe i niedostosowane. Nie jest w stanie stworzyć nowego gatunku, organu czy informacji genetycznej, co oznacza, że nie może być przyczyną ewolucyjnego rozwoju. Darwin zaakceptował ten fakt: „Selekcja naturalna nie jest w stanie nic zdziałać, zanim nie wystąpią korzystne zmiany.”20Korzystne zmiany musiały, oczywiście, mieć jakieś źródło, dlatego ewolucjoniści postanowili wykorzystać tu mutacje. Powszechnie wiadomo jednak, że mutacje mogą być przyczyną tylko zmian negatywnych.

Mutacje

W wyniku mutacji DNA nie przekazuje się nowych informacji genetycznych. Cząsteczki zawierające materiał genetyczny są odrywane z ich właściwego miejsca na łańcuchu DNA i przenoszone w inne. Nie powoduje to jednak żadnych pozytywnych zmian czy też powstania nowych cech organizmu, tylko pojawienie się anomalii.

Mutacje definiowane są jako zmiany w spiralach DNA, w którym zamieszczone są informacje genetyczne. Spirale DNA znajdujące się w jądrze komórkowym podlegają mutacjom na skutek poddania ich promieniowaniu lub reakcjom chemicznym. Mutacje wywołują zmiany w nukleotydach, które stanowią podstawowy składnik kwasu dezoksyrybonukleinowego (DNA). Zmiany te są na ogół nieodwracalne.

Mutacje nie są jednak, jak niesłusznie twierdzą ewolucjoniści, przemianami, które mogłyby prowadzić do rozwoju gatunku - należą one bowiem do negatywnych. Zmiany wywołane przez spowodowane promieniowaniem mutacje można obserwować między innymi u ofiar z Hiroshimy, Nagasaki czy Czarnobyla. Ci, którzy przeżyli, są chorzy i niepełnosprawni.

Powód jest bardzo prosty: struktura DNA charakteryzuje się dużym skomplikowaniem i każda, najmniejsza nawet, ingerencja prowadzi do jej uszkodzenia. Amerykański genetyk, B.G. Ranganathan, tłumaczy to w taki sposób:

„Mutacje są niewielkie, nieplanowane i szkodliwe. Zdarzają się bardzo rzadko i w najlepszym razie pozostają bez wpływu. Wymienione cechy pozwalają twierdzić, że mutacje nie mogą być przyczyną zmian ewolucyjnych. Niezaplanowana ingerencja w organizm albo nie będzie mieć nań żadnego wpływu, albo też mu zaszkodzi. Niezaplanowana ingerencja w strukturę przedmiotu, np. zegarka, nie ulepszy go. Może go albo zepsuć, albo nie wpłynąć w żaden sposób. Trzęsienie ziemi nie prowadzi do rozwoju miasta, ale do jego zniszczenia."21

Do dziś nie udało się zaobserwować żadnych pozytywnych zmian spowodowanych przez mutacje. Wszystkie okazywały się szkodliwe. Ewolucjonista, Warren Weaver, pisze w odniesieniu do raportu przygotowanego przez Komitet Badań Genetycznych Skutków Promieniowania Atomowego (Comittee on Genetic Effects of Atomic Radiation), który ustanowiony został w celu przebadania mutacji powstałych prawdopodobnie za sprawą użycia broni atomowej w okresie II wojny światowej:

„Wiele osób uważających mutacje za ważny czynnik w procesie ewolucji będzie zdziwionych faktem, że wszystkie geny poddane mutacjom zostały uszkodzone. Jak to możliwe, iż zmiany ewolucyjne – których celem jest doprowadzenie do powstania wyższych i lepiej rozwiniętych form – mają być dokonywane na skutek działania uznanych za szkodliwe mutacji?”22

Wszystkie próby i doświadczenia czynione w celu uzyskania pozytywnego wyniku mutacji zakończyły się fiaskiem. Szczególnie wiele prób wykonywano na muszkach owocówkach, gdyż u nich efekty widać było najszybciej. Muszki poddawano milionom eksperymentów, ale ani jeden z nich nie przyniósł oczekiwanych pozytywnych rezultatów. Genetyk–ewolucjonista, Gordon Taylor, podsumowuje:

„Prawda ta jest przykra dla genetyków, którzy od sześćdziesięciu lat hodują owocówki w celu wykonywania na nich doświadczeń: nie udało się do tej pory stworzyć ani jednego nowego gatunku, nie powiodły się nawet próby otrzymania choć jednego nowego enzymu.”23

Inny badacz, Michael Pitman, ujmuje to w taki sposób:

Mutacje są zawsze szkodliwe

Normalne: oko, czułki Mutant: noga Z lewej: normalna muszka owocówka (Drosphila) Z prawej: ta sama owocówka zmutowana przez poddanie jej promieniowaniu, noga wychodzi z głowy

„Niezliczona ilość naukowców poddała doświadczeniom niezliczoną ilość muszek i jaki był tego wynik? Powstałe w wyniku mutacji potwory nie potrafiły przeżyć poza próbówkami, w których były hodowane. Praktycznie okazało się, że mutanty umierały, pozostawały kalekie i bezpłodne lub wracały do swej pierwotnej formy."24

Mutacje spowodowane promieniowaniem radioaktywnym

To samo odnosi się do ludzi. Wszystkie obserwowane u nich mutacje były szkodliwe.Mongolizm, zespół Downa, albinizm, nowotwory - to tylko niektóre przykłady na szkodliwość mutacji. A przecież przez ewolucjonistów mechanizm ten uważany był za ewolucyjny!

W celu zsumowania informacji można wymienić trzy najważniejsze powody, dla których mutacje nie mogą być uważane za podporę postulatów ewolucjonistów:

1) Mutacje są zawsze szkodliwe: mutacja jako ingerencja w żywy organizm wywołuje u niego negatywne zmiany. Rozsądek uczy nas, że każda ingerencja w kompletną i doskonałą strukturę może jej jedynie zaszkodzić. Do dziś nie udało się zaobserwować ani jednej korzystnej mutacji.

2) Dzięki mutacjom nie można wprowadzić do łańcucha DNA żadnej nowej informacji genetycznej: cząsteczki zawierające materiał genetyczny są odrywane z ich właściwego miejsca na łańcuchu DNA i przenoszone w inne. Nie powoduje to jednak żadnych pozytywnych zmian czy też powstania nowych cech organizmu, tylko wytworzenie się anomalii.

3) Aby skutek mutacji przeszedł na następne pokolenie, powinna być ona przeprowadzona w DNA komórek rozrodczych organizmów: w wyniku ingerencji w jakąkolwiek jego komórkę lub organ uszkodzony zostaje tylko ten jeden przedstawiciel gatunku. Skutki mutacji nie występują u następnego pokolenia. Np. przez poddanie promieniowaniu można zmienić strukturę oka organizmu, ale zmiana ta nie jest dziedziczna.

Krótko mówiąc, rozwój ewolucyjny organizmów nie jest możliwy, ponieważ w naturze nie istnieje żaden mechanizm, który mógłby taki ewolucyjny rozwój spowodować. Przekonanie to jest zgodne z wynikami prac przeprowadzonych na skamieniałościach z minionych epok geologicznych. Biorąc pod uwagę oba fakty, można z całą pewnością stwierdzić, że ewolucyjny scenariusz rozwoju świata jest daleki od prawdy.

ROZDZIAŁ 4:
Skamieniałości przeciwko ewolucji

Teoria ewolucji mówi, że każdy żyjący gatunek pochodzi od innego. Z biegiem czasu jeden gatunek – w trwających miliony lat, powolnych procesach – przekształcał się w inny, wskutek czego powstały istniejące dziś różne gatunki. Gdyby w rzeczywistości tak było, podczas tego procesu musiałyby powstać miliony form przejściowych.

Formy przejściowe

Jeśli wierzyć tej teorii, w przeszłości musiały istnieć zwierzęta mające równocześnie cechy ryby i gada, czyli pół ryby, pół gady, albo ptaki posiadające jednocześnie niektóre cechy gadów, ptako-gady. Organizmy tego typu ewolucjoniści zwą "formami przejściowymi".

Takich form powinno być więc tysiące, a może i miliony, gdyż proces ewolucji trwał na przestrzeni wielu epok geologicznych. Przynajmniej część owych form winna zachować się do naszych czasów w postaci skamieniałości. Nawet Darwin żywił przekonanie, że dowody na potwierdzenie tej teorii muszą być ukryte w skałach:

„Jeżeli moja teoria jest prawdziwa, to formy przejściowe pomiędzy poszczególnymi gatunkami istniały... Dowody ich istnienia powinny znajdować się w zachowanych w skamieniałościach szczątkach."25

Pisząc te słowa, Darwin był świadomy faktu, iż nie znaleziono w jego czasach wśród materiału skalnego żadnego przykładu form przejściowych. Wiedział, że nieudokumentowanie tej teorii doprowadzi do jej obalenia. Dlatego w rozdziale dzieła O powstawaniu gatunków, zatytułowanym „Difficulties of Theory”, a poświęconym problemom związanym z teorią napisał on:

„Dlaczego nie udało się zaobserwować niezliczonej ilości form przejściowych, które przecież musiały istnieć? Czemu w naturze nie obserwujemy chaosu, tylko dokładne różnice między gatunkami? Biorąc pod uwagę fakt, iż, według tej teorii, powinna istnieć niezliczona ilość form przejściowych – dlaczego nie można ich dostrzec w skamieniałościach? Ten problem długo nie dawał mi spokoju.”26

Jedyne wytłumaczenie Darwina stanowiła zbyt mała ilość przebadanego materiału geologicznego. Dla uczonego przekonanego o istnieniu form przejściowych udowodnienie prawdziwości ewolucjonizmu było tylko kwestią czasu.

Wierzący w proroctwo Darwina ewolucjoniści rozpoczęli trwającą do dziś akcję szukania wśród skamieniałości dowodów, które potwierdziłyby słuszność teorii – czyli form przejściowych. Jednak do tej pory nie udało się takiej formy zaobserwować. Wniosek wynikający z badań fosyliów jest jeden: nie ma różnic pomiędzy formami dawnymi i istniejącymi dziś. Ewolucjoniści zamiast swą teorię udowodnić, doprowadzili do jej obalenia.

Przyznaje to słynny angielski paleontolog, Derek V. Ager, mimo iż sam jest ewolucjonistą:

„Badania wykonywane na fosyliach, czy to na płaszczyźnie podporządkowania ich, czy też na płaszczyźnie gatunkowej, prowadziły zawsze do tego samego: nie można znaleźć żadnych śladów powolnej ewolucji. Wydaje się, że każdy gatunek musiał powstać w następstwie gwałtownej zmiany jednej grupy w drugą."27

Żyjące fosylia

Według ewolucjonistów, każdy gatunek powstał w wyniku ewolucyjnego rozwoju innego gatunku. Jednak porównując niektóre stworzenia żyjące obecnie z zachowanym materiałem geologicznym, można zauważyć, że te pierwsze nie zmieniły się mimo upływu milionów lat. Fakt ów jest dowodem obalającym teorię ewolucji.

HERRING

SEA URCHIN

SEQUOIA LEAF

VEEVIL

JUVENILE RABBIT

SUN FISH

Inny ewolucjonistyczny paleontolog, Marek Czarnecki, komentuje ten fakt w następujący sposób:

„Główny problem przeszkadzający w potwierdzeniu teorii polega na tym, że z badań nad materiałem geologicznym wynika prawda wręcz przeciwna zawartemu w niej twierdzeniu. Wśród skamieniałości nigdy nie natrafiono na formę, która mogłaby być uznana za przejściową. Zamiast tego obserwuje się nagłe i nieregularne pojawianie się i zanikanie różnych gatunków. Kreacjoniści uważają powyższe za dowód na potwierdzenie ich teorii o stworzeniu świata przez Boga."28

Braków dowodowych w materiale geologicznym nie można tłumaczyć tym, że nie przebadano do tej pory wystarczającej liczby skamieniałości. Nie można liczyć na to, iż pewnego dnia znajdą się dowody na potwierdzenie teorii. Amerykański paleontolog, R. Wesson, w wydanej w 1991 roku pozycji Beyond Natural Selection twierdzi, że „braki w fosyliach są realne i fenomenalne":

„Rzeczywiście istnieją luki w dowodach kopalnianych, a brak dowodów na istnienie form przejściowych jest sprawą niewiarygodną. U gatunków nie obserwuje się cech zmiennych. Nie widać też zmian ewolucyjnych wśród przedstawicieli różnych gatunków. Jeden gatunek zostaje zastąpiony innym, a zamiana ta jest raczej nagła.”29

Życie na Ziemi pojawiło się nagle i miało złożoną postać

Dzięki badaniom warstw geologicznych Ziemi oraz fosyliów wiadomo, że wszystkie formy życia na naszej planecie pojawiły się w tym samym czasie. Najstarszym okresem paleozoiku był kambr, który trwał od około 510 do około 440 milionów lat temu.

Wszystkie organizmy pochodzące z warstwy geologicznej kambru pojawiły się w nagle i nie miały żadnych przodków. Były to różne stworzenia charakteryzujące się kompleksową budową; organizmy należące do grupy bezkręgowców, takie jak np. dżdżownice, ślimaki, rozgwiazdy, trylobity i wiele innych. W literaturze geologicznej nagłe pojawienie się na Ziemi takiej mozaiki gatunków określane jest mianem eksplozji kambryjskiej.

U organizmów tych występowały tak złożone organy, jak oczy czy skrzela; kompleksowe systemy fizjologiczne, układ krwionośny - nie różniący się niczym od tego, który mają organizmy współczesne, a także struktury psychologiczne. Dwusoczewkowe oko trylobita charakteryzowało się tak złożoną budową, że profesor geologii uniwersytetów Harvard, Rochester i Chicago, David Raup, oceniał: „Oko trylobita było zaprojektowane w tak przemyślany sposób, że projektu owego nie powstydziłby się żaden współczesny inżynier optyk.”30

Oko trylobita

Trylobity, które pojawiły się na świecie w epoce kambru, charakteryzowały się bardzo złożoną budową oka. Ich narządy wzroku składały się z milionów cząsteczek, ułożonych na kształt plastra miodu; posiadały one dwie soczewki. Profesor geologii uniwersytetów Harvard, Rochester i Chicago, David Raup, oceniał: „Oko trylobita było zaprojektowane w tak przemyślany sposób, że projektu owego nie powstydziłby się żaden współczesny inżynier optyk." Narząd ten powstał 530 milionów lat temu i zachował swoją formę do dziś nie tylko u trylobitów, lecz także u pszczół i libellua depressa. Nagłe pojawienie się organizmu wyposażonego w tak kompletny narząd jest podstawą do odrzucenia teorii ewolucji i uwierzenia w stworzenie świata przez Stwórcę.

 (*) R.L.Gregory, Eye and Brain: The Physiology of Seeing, Oxford University Press, 1995, p.31

Te kompleksowe i w pełni rozwinięte bezkręgowce powstały nagle i samoistnie. Nie zaobserwowano żadnych podobieństw do istniejących przed nimi na świecie organizmów jednokomórkowych. Nie znaleziono też żadnych dowodów, które wskazywałyby na istnienie jakiejkolwiek formy przejściowej.

Wydawca ewolucjonistycznego czasopisma Earth Sciences, Richard Monastersky, fakt wybuchu „eksplozji kambryjskiej”, która była wydarzeniem nie mieszczącym się w ramach ewolucjonistycznego poglądu na rozwój świata, komentuje w następujący sposób:

„Około pół tryliona lat temu w oceanach i na powierzchni Ziemi pojawiły się doskonale kompleksowe formy życia; organizmy, które istnieją po dziś dzień. Stało się to na początku epoki kambru, a wydarzenie owo określa się mianem „eksplozji kambryjskiej”. Właśnie wtedy powstały obserwowane także dziś przeróżne formy bezkręgowców.”31

Bardziej szczegółowe badania eksplozji kambryjskiej przyczyniają się do pogłębienia dylematu ewolucjonistów. Najnowsze opracowania pokazują, że prawie wszystkie Phylie, podstawowe grupy zwierząt, pojawiły się właśnie w epoce kambru. Przyznaje to pismo Science w jednym z numerów opublikowanych w 2001 roku: „W skamieniałościach z ery kambru, której początek szacuje się na około 545 milionów lat wstecz, pojawiają się prawie wszystkie istniejące do dziś grupy zwierząt”. W tym samym tekście stwierdzono, że aby udowodnić słuszność teorii ewolucji, należałoby dotrzeć do fosyliów sprzed okresu kambryjskiego, co nie jest niestety możliwe. Jednak nawet w przypadku znalezienia dowodu na to, że proces ewolucji rozpoczął się przed kambrem, trudno byłoby wytłumaczyć fakt pojawienia się tak wielkiej i tak zróżnicowanej ilości organizmów na początku wymienionej wyżej epoki.32

Ewolucjoniści na razie pozostawiają to pytanie bez odpowiedzi. Jeden z największych obrońców teorii Darwina, angielski biolog, Richard Dawkins, komentuje ów fakt następująco:

„Warstwa kambryjska jest najstarszą warstwą, w której odkrywa się skamieniałości bezkręgowców. Większość z nich jest w zaawansowanym stadium rozwoju. Wygląda to tak, jakby organizmy owe pojawiły się nagle, bez przejścia kolejnych etapów ewolucji. Fakt ten bardzo cieszy kreacjonistów.”33

Ciekawe kolce Jednym z organizmów, które pojawiły się nagle w epoce kambryjskiej, jest pokazana powyżej Hallucigenia. Posiada ona - podobnie jak wiele innych występujących w tej erze stworzeń - kolce, służące do obrony przed wrogiem. Ewolucjoniści nie potrafią odpowiedzieć na pytanie, skąd u pierwotnych organizmów z odległych epok biorą się tak skomplikowane mechanizmy, przystosowane do obrony i ataku.

Jak widać, nawet Dawkins zmuszony był do stwierdzenia, że eksplozja kambryjska jest dowodem na potwierdzenie prawdy dotyczącej stworzenia świata. Stworzenie to bowiem jedyne prawdopodobne wytłumaczenie nagłego pojawienia się różnych organizmów. Douglas Futuyma, znany biolog ewolucjonista, także przyznaje:„Organizmy albo pojawiły się na świecie w doskonałej i ostatecznej formie, albo nie. Jeżeli przyjmiemy drugą wersję, musiały one przejść proces ewolucji. Jeśli jednak prawdziwą okaże się wersja pierwsza, oznacza to, że świat powstał w efekcie aktu stworzenia.”34

Darwin także wskazywał na powyższą możliwość, choć wiedział, iż udokumentowanie jej będzie śmiertelnym ciosem dla jego teorii: „Jeżeli prawdą okaże się nagłe i jednoczesne pojawienie się na świecie dużej ilości gatunków, to teoria selekcji naturalnej i ewolucji nie będzie miała racji bytu.”35Eksplozja kambryjska jest wystarczającym dowodem przeciwko teoriom Darwina. Szwajcarski paleoantropolog-ewolucjonista, Stefan Bengston, w opracowaniu dotyczącym ery kambryjskiej pisze: „Fakt ten, wprawiający Darwina w zakłopotanie, wciąż jeszcze nas zadziwia”.36

Jak widać, jednoczesne pojawienie się na Ziemi znacznej ilości doskonale rozwiniętych gatunków jest dowodem obalającym teorię ewolucji i potwierdzającym prawdę o stworzeniu świata przez Siłę Wyższą.

Porównanie cząstek zwiększa niewiarygodność teorii ewolucji

  Słuszność teorii ewolucji podważona została nie tylko dzięki rozważeniu zjawiska eksplozji kambryjskiej. Innym czynnikiem zmniejszającym jej prawdopodobieństwo były wyniki badań laboratoryjnych, które miały na celu porównanie materiału genetycznego żywych gatunków. Wyniki te wskazują, iż gatunki uważane przez ewolucjonistów za spokrewnione – co mogłoby ewentualnie stanowić dowód na istnienie form pośrednich – były jednak bardzo zróżnicowane genetycznie. W podpisanym przez sześciu naukowców artykule, który ukazał się w piśmie Proceedings of the National Academy of Sciences w 2000 roku, badacze dowodzą, że wyniki analiz DNA nie potwierdzają istnienia jakiegokolwiek pokrewieństwa u form, które ewolucjoniści uważali za pokrewne:

„Analiza spirali DNA wykazała konieczność przedstawienia innej interpretacji drzewa genealogicznego gatunków. Wielokomórkowce, o których sądzono, iż znajdują się przy podstawie drzewa oraz prezentują różne stopnie złożoności, będą przeniesione na znacznie wyższe pozycje na drzewie. Fakt ten zmusza nas do stwierdzenia, że nie istnieją żadne formy przejściowe, należy więc ponownie zastanowić się nad przyczyną złożoności u organizmów bilateralnych.”37

  Autorzy artykułu przedstawili też tezę opartą na badaniach genetycznych. Głosi ona, że niektóre kategorie, uważane za formy przejściowe pomiędzy grupami takimi jak np. gąbki, parzydełkowce i żebropławy, w rzeczywistości wcale takimi formami nie są. Fakt ten powinien doprowadzić do utraty przez ewolucjonistów nadziei na utworzenie ewolucyjnego drzewa genealogicznego:

„Po wykonaniu badań zauważono zanik form przejściowych pomiędzy gąbkami, parzydełkowcami i żebropławami oraz ostatniego wspólnego przodka organizmów bilateralnych. Naturalnym wynikiem powyższego jest powstanie pustych miejsc na drzewie genealogicznym.”38

ROZDZIAŁ 5: Opowieść o przejściu z wody na ląd ‎

Ewolucjoniści twierdzą, że bezkręgowce, których skamieniałości odkryto w warstwie kambryjskiej i które są organizmami wodnymi, w wyniku trwających dziesiątki milionów lat procesów ewolucyjnych zmieniły się w ryby. Jednak tak samo, jak nie stwierdzono istnienia jakichkolwiek przodków bezkręgowców, nie udało się również zaobserwować formy przejściowej pomiędzy bezkręgowcami a rybami. Stwierdzono jedynie fakt, że pomiędzy rybami i bezkręgowcami istnieją ogromne różnice w budowie. Podczas gdy bezkręgowce mają na zewnątrz pancerz, szkielet ryby znajduje się wewnątrz jej ciała. Taka zmiana musiałaby trwać setki milionów lat i pozostawić po sobie miliony form przejściowych.

Według fantazyjnego scenariusza o przejściu organizmów z wody na ląd, niektóre ryby wyszły nań w poszukiwaniu pożywienia. Nie ma na to żadnych dowodów. Dla potwierdzenia słuszności owej tezy przygotowano jednak ilustracje takie, jak przedstawiona powyżej.

Poszukiwania jakiegokolwiek dowodu na istnienie owych form trwają już ponad 140 lat i jak na razie nie udało się znaleźć żadnego organizmu, który mógłby być uważany za formę przejściową. Przyznaje to ewolucyjny paleontolog, Gerald T. Todd, w swoim artykule „Evolution of the Lung and the Orgin of Bony Fishes: A casual Relationship”:

„Wszystkie trzy klasy ryb kostnoszkieletowych występują wśród skamieniałości w tym samym czasie. Różnią się one od siebie morfologicznie i są mocno opancerzone. Skąd się wzięły i jaka jest przyczyna ich tak wielkiego zróżnicowania? Skąd pojawił się u nich tak ciężki pancerz? Dlaczego nie ma nawet śladu jakiejkolwiek formy przejściowej?”39

W dalszej części ewolucjonistycznego scenariusza znajduje się scena wyjścia pochodzących od bezkręgowców ryb z wody i ich przemiana w organizmy lądowe. Niemożliwość takiego rozwoju ewolucyjnego potwierdza wiele czynników anatomicznych i fizjologicznych. Udowodnienie ewolucjonistycznej tezy nie jest też możliwe z powodu braku odpowiedniego materiału geologicznego.

Żółwie były zawsze żółwiami

Skamieniały żółw liczący 100 milionów lat nie różni się od dzisiejszego (The Dawn of Life, Orbis Pub., Londyn 1972.) Podobnie jak nie udało się ewolucjonistom wytłumaczyć powstania podstawowych grup, takich jak ryby czy gady, nie potrafili oni także wyjaśnić zaistnienia ich wielorakich podgrup i gatunków. Np. należące do gadów i charakteryzujące się rozwiniętym pancerzem żółwie pojawiają się wśród skamieniałości nagle. Cytując źródła ewolucjonistyczne: „Pomimo iż dysponuje się ogromną ilością fosyliów żółwii, nie udało się dowieść istnienia jakiejkolwiek formy, od której żółwie mogłyby wziąć swój początek.” (Encyklopedia Britannica, wyd.tureckie,1992, t.26, s.704-705.)

Między skamieniałościami a żyjącymi obecnie gatunkami żółwi nie ma żadnych różnic, co oznacza, że zwierzęta te nie wyewoluowały, tylko były zawsze żółwiami. Jako takie zostały stworzone.

Według scenariusza ewolucjonistów, ryby miały przemienić się w prapłazy albo ryby trzonopłetwe (organizmy ziemnowodne), ale, jak łatwo się domyślić, są to jedynie niczym nie podparte rozważania. Nie udało się znaleźć żadnego organizmu, który mógłby być uważany za pół rybę, pół płaza. Do zaakceptowania tego zmuszony był paleontolog-ewolucjonista, specjalista w dziedzinie paleontologii bezkręgowców, Robert L. Carroll. W swoim dziele Vertebrate Paleontology and Evolution (Paleontologia i ewolucja bezkręgowców) pisze on: „Wczesne gady bardzo się różniły od ryb trzonopłetwych i jak na razie nie udało się stwierdzić, kto był ich przodkiem”.40Dwóch innych paleontologów - ewolucjonistów, Colbert i Morales, twierdzi, mając na myśli główne klasy ziemnowodne - żaby, salamandry i płazy beznogie:

„Nie ma wśród paleozoicznych płazów żadnych cech charakterystycznych, które wskazywałyby na ich pochodzenie od jednego wspólnego przodka. Najstarsze zwierzęta ziemnowodne niczym nie różnią się od ich dzisiejszych potomków.”41

Ale jeszcze 50 lat temu ewolucjoniści byli przekonani o istnieniu takiego organizmu. Miała nim być ryba charakteryzująca się posiadaniem prymitywnego płuca, rozwiniętego mózgu, układu trawiennego i krwionośnego, który mógł funkcjonować na lądzie. Ryba ta, nazwana przez naukowców coelacanth i żyjąca 410 milionów lat temu, miała nawet prymitywny układ odpornościowy. W latach 30-tych wszyscy badacze uznali coelacantha za formę przejściową.

O doniosłości i naukowym znaczeniu tego wielkiego odkrycia uczeni byli przekonani aż do 22 grudnia 1938 roku, kiedy to z wód Oceanu Indyjskiego wyłowiono żywego przedstawiciela gatunku coelacanth. Wydarzenie owo było szokiem dla ewolucjonistów. „Nie zdziwiłbym się bardziej nawet, gdybym spotkał dinozaura”, mówi paleontolog–ewolucjonista, J.L.B. Smith. W kolejnych latach wyłowiono około 200 okazów coleacanthusa.42

Coleacanthus to żywy przykład na to, jak daleko mogą się posunąć ewolucjoniści w celu udowodnienia swej błędnej teorii. Jak się okazało, zwierzę nie posiadało ani rozwiniętego mózgu, ani płuc. Narząd uważany przez ewolucjonistów za płuco okazał się workiem tłuszczowym.43Co więcej, „kandydat na pierwszego przesiedleńca z wody na ląd” jest rybą głębinową, która na ogół nie pojawia się na głębokościach mniejszych niż 180 metrów.44

Dlaczego przejście z wody na ląd było niemożliwe?

Ewolucjoniści twierdzą, że pewnego dnia organizmy żyjące w wodzie postanowiły wyjść na ląd i zacząć tam nowe życie jako gatunki lądowe. Istnieje jednak pewna ilość argumentów obalających tę tezę:

1. Ciężar własny:

podczas gdy organizmy żyjące w wodzie nie muszą nosić swego ciężaru, zwierzęta lądowe zużywają 40% całej energii właśnie na dźwiganie go. Gdyby stworzenia wodne chciały przystosować się do życia na lądzie, musiałyby rozwinąć układ mięśni i szkielet w taki sposób, aby były w stanie unieść własny ciężar. Takie zmiany nie mogłyby się dokonać przez przypadkowe mutacje.

2. Utrzymywanie temperatury ciała:

temperatura na lądzie, w przeciwieństwie do temperatury wody, zmienia się często, a różnice dochodzą nawet do kilkudziesięciu stopni. Organizmy lądowe mają specjalne mechanizmy, dzięki którym łatwo znoszą zmiany temperatury. Jednak w wodzie temperatura zmienia się nieznacznie i powoli. Zwierzę żyjące w tym środowisku musiałoby przy przejściu na ląd wytworzyć specjalny układ ochronny, który uodporniłby go na częste i szybkie zmiany temperatur. Także i te przemiany nie mogą być dokonane przez mutacje.

3. Gospodarka wodna:

na lądzie znajduje się mniejsza ilość wody potrzebnej organizmom do życia, dlatego organizmy zmuszone są używać jej w sposób oszczędny. Skóra ich zbudowana jest w taki sposób, aby owe zwierzęta mogły przez jak najdłuższy czas zatrzymywać wodę. Kiedy tego płynu brakuje, organizmy lądowe odczuwają pragnienie, które to uczucie nie jest znane stworzeniom żyjącym w wodzie.

4. Nerki

narządy te nie są potrzebne zwierzętom wodnym, ponieważ substancje powstałe w wyniku przemiany materii, w szczególności amoniak, wypłukiwane są przez wodę. Stworzenia lądowe mają nerki, których zadaniem jest usuwanie szkodliwych substancji z organizmu. Dzięki tym narządom amoniak przemieniany jest w urynę i magazynowany, a następnie przy użyciu minimalnej ilości wody usuwany z organizmu. Gdyby więc stworzenia wodne chciały przystosować się do życia lądowego, musiałyby wykształcić bardzo skomplikowany układ wydalniczy.

5. Układ oddechowy:

ryby oddychają dzięki skrzelom, którymi pobierają tlen zawarty w wodzie. Nie byłyby one w stanie przeżyć więcej niż kilka minut na lądzie. Gdyby chciały tam żyć, musiałyby stworzyć układ oddechowy taki jak ten, w który wyposażone są organizmy lądowe.

Absolutnie niemożliwe jest, aby wszystkie te zmiany dokonały się u owych zwierząt przypadkowo i w tym samym czasie.

ROZDZIAŁ 6: Fikcyjna ewolucja ptaków i ssaków

Płuca Ptaka

Budowa anatomiczna ptaka jest zupełnie inna niż budowa jego domniemanego przodka, gada. Płuca ptaka funkcjonują w całkowicie odmienny sposób niż te same organy organizmów lądowych, które przyjmują i wydalają powietrze jedną i tą samą stroną układu oddechowego. Ptaki przyjmują powietrze jedną stroną, a wypuszczają je inną. Taki układ oddechowy jest koniecznością dla ptaka, bo podczas lotu zużywa on duże ilości tlenu. Układ ów nie mógł więc powstać w procesie ewolucyjnym.

According to the theory of evolution, life originated and evolved in the sea and then was transported onto land by amphibians. This evolutionary scenario also suggests that amphibians evolved into reptiles, creatures living only on land. This scenario is again implausible, due to the enormous structural differences between these two classes of animals.

Jaja płazów przystosowane zostały do warunków wodnych, a jaja gadów rozwijają się na lądzie. Powolne zmiany ewolucyjne byłyby niemożliwe, bo żaden gatunek nie przeżyje bez jaj. Poza tym, nie ma żadnych dowodów, które potwierdzałyby słuszność tej hipotezy. Ewolucjonistyczny paleontolog, Robert L. Carroll, specjalista w dziedzinie paleontologii bezkręgowców, autor pracy Vertebrate Paleontology and Evolution (Paleontologia i ewolucja bezkręgowców) musi zaakceptować fakt, że gady różnią się od prapłazów bardzo znacznie i dotychczas nie znaleziono ich przodków.45

Nie jest to jednak koniec ewolucjonistycznego scenariusza. Pozostaje jeszcze sprawić, aby stworzenia zaczęły latać. Jako że ewolucjoniści wierzyli, iż ptaki powstały w wyniku rozwoju ewolucyjnego, twierdzili, że wywodzą się one od gadów. Niestety, nie potrafią oni wytłumaczyć, w jaki sposób gady przyswoiły sobie specyficzne ptasie mechanizmy, które będą im potrzebne podczas latania. Nie da się tego wyjaśnić jako wyniku przemian ewolucyjnych. Największą przeszkodą w uzyskaniu wytłumaczenia są skrzydła, które stanowią najbardziej charakterystyczną cechę ptaków. Jeden z tureckich ewolucjonistów pisze:

„Cechą wspólną oczu i skrzydeł jest to, iż mogą one wykonywać swoje funkcje tylko wtedy, kiedy są w pełni rozwinięte. Innymi słowy, nie da się widzieć zepsutym okiem i latać z zepsutymi skrzydłami. Tajemnica powstania tego typu organów pozostaje na razie zagadką natury.”46

Pytanie, jak to możliwe, że tak doskonała struktura jak ta, którą posiadają pióra, mogła powstać w wyniku przypadkowych mutacji, pozostaje więc nadal otwarte. Nie udało się dowiedzieć, jakim cudem przednie kończyny gada mogły po zmutowaniu przemienić się w skrzydła.

Skrzydła to jednak nie wszystko, w co musiałby uzbroić się gad, aby zostać ptakiem. Organizmy żyjące na lądzie mają zupełnie inną budowę niż zwierzęta latające. Przykłady możnaby mnożyć. Przede wszystkim: kości ptaków są o wiele lżejsze niż kości organizmów lądowych, ptaki posiadają zupełnie inny szkielet i układ mięśniowy, charakteryzują się ponadto odmienną budową serca. Te cechy nie mogły powstawać stopniowo. Musiały zaistnieć w tym samym czasie, a to wyklucza pojęcie powolnego procesu ewolucyjnego.

Nawet jeżeli uwierzylibyśmy w tę historię wywodzącą się z fantazji, to przecież do dziś powinny zostać znalezione miliony form pośrednich, pół-ptaków, które dowodziłyby jej prawdziwości. Niestety, podobnych dowodów nie ma.

Wyimaginowana forma przejściowa: Archeopteryks

Według ewolucjonistów, niektóre małe dinozaury, takie jak np.velociraptor czy dromeozaur, przeszły proces ewolucji. W wyniku tego opierzyły się i zaczęły latać. Archeopteryks jest formą przejściową, która oddzieliła się z grupy dinozaurów i wzbiła się w powietrze.

Na pytanie, dlaczego wśród fosyliów nie ma żadnego dowodu na istnienie form przejściowych, ewolucjoniści odpowiadają, że to nieprawda. Dowód taki istnieje, a jest nim ptak zwany archeopteryksem. Archeopteryks, uważany przez ewolucjonistów za przodka ptaka, żył przed 150 milionami lat. Według ich teorii, niektóre małe dinozaury, takie jak np. velociraptor czy dromeozaur, przeszły proces ewolucji, w wyniku czego opierzyły się i zaczęły latać. Archeopteryks jest formą przejściową, która oddzieliła się z grupy dinozaurów i wzbiła się w powietrze.

Najnowsze badania nad fosyliami archeopteryksa dowodzą jednak, iż nie jest on formą przejściową, tylko gatunkiem ptaka, który ma kilka cech charakterystycznych, różniących go od ptaków dzisiejszych.

Hipoteza, według której archeopteryks miał być pół-ptakiem, nie do końca będącym w stanie opanować sztukę latania, szeroko rozpowszechniła się wśród ewolucjonistów. Za dowód na to, iż stworzenie to nie potrafiło dobrze latać, przyjęli ewolucjoniści fakt, iż nie miał on – bądź miał różną niż spotykana u ptaków – kość piersiową (jest to kość znajdująca się pod klatką piersiową, której zadaniem jest podtrzymywanie mięśni służących do latania. Kość ta występuje obecnie u wszystkich ptaków, a nawet u latających ssaków, jakimi są nietoperze).

Znalezienie w 1992 roku siódmego archeopteryksa wywołało zamieszanie wśród ewolucjonistów. Powodem było stwierdzenie występowania u tego osobnika w pełni wykształconej kości piersiowej. To odkrycie opisane zostało w magazynie Nature w następujący sposób:

„U wykopanego niedawno, siódmego już, archeopteryksa stwierdzono występowanie fragmentów prostokątnej kości piersiowej, której istnienia domyślano się od dawna, a której nie znajdowano u wcześniej wykopywanych okazów tego gatunku.”.47

Odkrycie owo pozbawiło ewolucjonistów ostatniego dowodu na istnienie form przejściowych.

Z drugiej strony, fakt posiadania przez archeopteryksa piór stał się dowodem na to, iż był on po prostu latającym ptakiem. Asymetryczna struktura piór, jaka występowała u tego stworzenia i jaką obserwować można u wszystkich dzisiejszych ptaków, wskazywała na to, że zwierzę owo potrafiło latać. Przyznaje to paleontolog, Carl O.Dunbar: „Ponieważ archeopteryks miał pióra, należy go zaliczyć do ptaków”.48

Inny fakt, który ujawnił się dzięki poznaniu struktury piór archeopteryksa, to ciepłokrwistość tego ptaka. Jak wiadomo, gady i dinozaury są organizmami zimnokrwistymi, uzależnionymi od temperatury otoczenia i nieumiejącymi regulować temperatury ciała. Ptaki – dzięki piórom – potrafią utrzymywać stałą temperaturę organizmu. Archeopteryks był więc ptakiem, który miał pióra i sam regulował ciepłotę ciała.

Teoria ewolucji nie tłumaczy powstania piór

Teoria ewolucji, według której ptak jest potomkiem gada, nigdy nie będzie w stanie wyjaśnić szczegółów tego procesu i wielkich różnic pomiędzy ptakami a organizmami lądowymi. Ptak ma zupełnie inne cechy niż gad: jego kości są o wiele lżejsze niż kości organizmów lądowych, ma zupełnie inny szkielet i układ mięśniowy, charakteryzuje się ponadto odmienną budową serca i piórami.

Ciało gadów pokryte jest łuskami, a na ciele ptaka występują pióra. Ewolucjoniści uważają, że są to łuski, które w procesie ewolucji przybrały inną formę. Ale pomiędzy łuską a piórem nie ma żadnego podobieństwa. Profesor fizjologii i neurobiologii uniwersytetu w Connecticut, A.H.Brush, zaakceptował ten fakt: „Łuski i pióra różnią się od siebie dosłownie wszystkim: budową, genami, morfologią...”1 Co więcej, Brush jest zdania, że proteinowa budowa piór nie występuje u żadnych innych kręgowców.2

Na udowodnienie ewolucjonistycznej tezy o pochodzeniu piór od łusek nie ma też potwierdzenia w fosyliach. Wręcz przeciwnie, według Brusha: „Z badań nad fosyliami wynika, że pióra są cechą charakterystyczną wyłącznie ptaków 3 i nigdy u gadów nie stwierdzono „żadnego epidermalnego wytworu, który mógłby być zapowiedzią piór”.4

Nagłaśniana przez media historia, która powstała w 1996 roku i dotyczyła wykopania w Chinach dinozaura posiadającego pióra, tzw. sinosauropteryxa, po przeprowadzeniu odpowiednich badań okazała się nieprawdziwa.5

Budowa piór jest tak kompleksowa i doskonała, że wszyscy naukowcy są zgodni, iż nie mogły one powstać w wyniku procesu ewolucji. Słynny ornitolog, Alan Feduccia, twierdzi, że „pióra posiadają wszystkie cechy aerodynamiczne: są lekkie, mają siłę podnoszenia i z łatwością powracają do stanu poprzedniego”. Feduccia zwraca się do ewolucjonistów z pytaniem: „Jak to możliwe, że pióra, które są wręcz zaprojektowane do latania, miały wcześniej pełnić inne funkcje?”6

Doskonałe piękno piór pawia stanowiło też wielki problem dla Darwina. W jednym z listów do przyjaciela pisze on: „Kiedyś oko było powodem, dla którego poddawałem w wątpliwość moją teorię, teraz przyzwyczaiłem się do tego. Dzisiaj do szału doprowadzają mnie tak doskonałe formy w naturze, do jakich zaliczyć można z pewnością pióra pawia.”7

1 A. H. Brush, "On the Origin of Feathers", Journal of Evolutionary Biology, Vol. 9, 1996, s. 132.

2 A. H. Brush, "On the Origin of Feathers", s. 131.

3 A. H. Brush, "On the Origin of Feathers", s. 133.

4 A. H. Brush, "On the Origin of Feathers", s. 131.

5"Plucking the Feathered Dinosaur", Science, Cilt 278, 14 Kasım 1997, s. 1229.

6 Douglas Palmer, "Learning to Fly", (Review of The Origin of and Evolution of Birds by Alan Feduccia, Yale University Press, 1996), New Scientist, Cilt 153, 1 Mart 1997, s. 44.

7 Norman Macbeth, Darwin Retried: An Appeal to Reason. Boston: Gambit, 1971, s. 101.

Bezpodstawne przekonania ewolucjonistów: szpony i zęby archeopteryksa

Dwa argumenty świadczące według ewolucjonistów o tym, że archeopteryks był formą przejściową, to posiadanie przez niego zębów oraz skrzydeł ze szponami.

Archeopteryks wykazywał cechy ptaka:

1. Zwierzę to miało pióra i samo regulowało ciepłotę ciała.

2.Wnętrze jego kości było puste.

3.Zęby nie mogą być dowodem na to, iż należał on do gadów. W przeszłości istniało wiele uzębionych ptaków.

4.Niektóre dzisiejsze ptaki także posiadają szpony na skrzydłach.

5. U siódmego wykopanego archeopteryksa widać kość piersiową, która jest dowodem na to, że osobniki te posiadały mięśnie przeznaczone do latania.

Fakt, że stworzenie owo posiadało zęby tudzież skrzydła uzbrojone w szpony, nie oznacza, że jest ono w jakikolwiek sposób spokrewnione z gadami. Nawet dziś istnieją dwa gatunki ptaków, taouraco i hoatzin, mające szpony na skrzydłach, służące do trzymania się gałęzi drzew. Osobniki te są ptakami. Mają wszystkie cechy charakterystyczne dla tej grupy, a żadnej cechy gadów. Błędem byłoby twierdzić, że archeopteryks jest formą przejściową, tylko dlatego, iż posiada on szpony na skrzydłach.

Podobnie zęby w dziobie archeopteryksa nie są dowodem na to, że jest on formą przejściową. Ewolucjoniści wprowadzają ludzi w błąd, twierdząc, iż zęby są cechą charakterystyczną gadów. Wśród dzisiejszych gadów istnieją gatunki posiadające zęby, ale spotyka się także egzemplarze bezzębne. Prawdą jest, że nie istnieją obecnie ptaki posiadające zęby, jednak przyglądając się fosyliom, widzimy, że zarówno w warstwie z okresu, w którym spotykamy archeopteryksa, jak i w innych warstwach - a nawet w stosunkowo niedawnych czasach - występowały gatunki ptaków zębatych.

Najważniejsze jest jednak to, że struktura zębów archeopteryksa i innych uzębionych ptaków jest zupełnie różna niż struktura zębów dinozaura. Z badań ornitologów: Martina, Stewarda i Whetstona wynika, że zęby archeopteryksa i innych podobnych pod tym względem ptaków charakteryzują się głębokim ukorzenieniem i płaską powierzchnią. Zęby uważanego za przodka archeopteryksa theropodozaura były jednak ostre jak tarka i posiadały płytkie korzenie.49

Cı sami naukowcy porównali kości nadgarstka archeopteryksa i innych ptaków uzębionych z kośćmi nadgarstka dinozaurów i nie stwierdzili żadnego podobieństwa.50

Prace z dziedziny anatomii, w szczególności Tarsitiano, Hechta i A.D. Walkera dowiodły, że zaobserwowane przez Johna Ostroma, znanego obrońcy tezy o pochodzeniu archeopteryksa od dinozaurów, podobieństwa pomiędzy dinozaurami i uzębionymi ptakami tak naprawdę nie istniały. Były one wynikiem błędnego odczytania lub skomentowania dowodów kopalnianych.51

Wynika z tego, że archeopteryks nie jest, jak błędnie oceniali ewolucjoniści, formą przejściową. To przedstawiciel zupełnie innej grupy, którą możnaby nazwać „uzębionymi ptakami”.

Archeopteryks i skamieniałości innych ptaków

Podczas gdy przez całe dziesięciolecia ewolucjoniści przedstawiali archeopteryksa jako dowód słuszności tezy o ewolucji ptaków, najnowsze badania fosyliów dostarczyły kolejnych argumentów obalających to twierdzenie.

Ptak o nazwie confuciosornis miał tyle samo lat co archeopteryks

Lian-hai Hou i Zhonghe Zhou, uczeni z Chińskiego Instytutu Paleontologii Kręgowców, odkryli w 1995 roku skamieniałości ptaka, któremu dali nazwę confuciusornis. Ptak ten, liczący sobie mniej więcej tyle lat co archeopteryks – czyli około 140 milionów – nie miał zębów, a jego pióra i dziób były dokładnie takie, jakie można zaobserwować u gatunków współczesnych. Także szkielet owego zwierzęcia nie różnił się prawie od szkieletów dzisiejszych ptaków. Jedyną odmiennością były u niego szpony na skrzydłach, dokładnie takie, jak u archeopteryksa. Na piórach ogona zaobserwowano ponadto pygostyl, specjalną strukturę wzmacniającą pióra. Krótko mówiąc, stworzenie owo, pochodzące z tego samego okresu, co uważany za formę przejściową pół ptak, pół gad, archeopteryks, miało wszystkie cechy charakterystyczne dla ptaków. W ten sposób wątpliwy staje się cały scenariusz ewolucji ptaków.52

Kolejny odkryty w Chinach egzemplarz, pochodzący sprzed 130 milionów lat, wprowadził jeszcze więcej zamieszania. Jego odkrycie ogłosili w magazynie Science naukowcy Hou Martin i Alan Feduccia. Stworzeniu, posiadającemu wszystkie cechy ptaka, dano nazwę liaoningornis. Liaoningornis miał jednak zęby i to różniło go od dzisiejszych ptaków. Fakt ten może być dowodem służącym obaleniu innej ewolucjonistycznej tezy, która mówi, że uzębione ptaki to forma bardziej pierwotna niż ptaki bezzębne.53

Po dokonaniu tego odkrycia Alan Feduccia zamieścił w magazynie Discovery artykuł, w którym stwierdził, że pozwala się ono ostatecznie rozprawić z ewolucjonistycznym poglądem, według którego ptaki są potomkami dinozaurów.54

Następnym dowodem świadczącym przeciwko poglądom ewolucjonistów było odkrycie kolejnego, młodszego o 30 milionów lat ptaka, eoalulavisa. Jego budowa także nie różniła się od budowy ptaków, jakie spotyka się dziś. Odkrycie to dowodzi, że niebo przed 120 milionami lat było gęsto zapełnione ptakami.55

W taki sposób udowodnione zostało, że archeopteryks i inne pochodzące z mniej więcej tego samego okresu latające organizmy nie były formami przejściowymi, lecz ptakami. Dowody kopalniane nie świadczą o tym, że ptaki przechodziły proces ewolucji, wręcz przeciwnie – stworzenia zamieszkujące Ziemię przed milionami lat nie różniły się od dzisiejszych przedstawicieli gatunku.

Reasumując: kilka cech charakterystycznych archeopteryksa nie może być podstawą do uznania go za formę przejściową. Anatomia tej istoty nie wykazuje, iż archeopteryks przechodził proces ewolucji. Przekonali się o tym paleontolodzy z Harvardu, profesorowie Stephen Jay Gould i Niles Eldredge. Uznali oni to stworzenie za ciekawą „mozaikę”, ale z pewnością nie za formę przejściową.56

O archeopteryksie pisze także Jonathan Wells w Ikonach Ewolucji (Icons of Evolution). Uczony ów twierdzi, że stworzenie to stanowiło dla ewolucjonistów święty dowód na słuszność teorii. Ewolucjoniści byli jednak w błędzie. Wells podaje choćby przykład theropoda, dinozaura, według nich przodka archeopteryksa, a w rzeczywistości zwierzęcia od niego młodszego:

„Biegający po ziemi dinozaur charakteryzował się istotnie niektórymi cechami, jakich możnaby oczekiwać od przodka archeopteryksa. Badania nad skamielinami dowodzą jednak, że istota ta pojawiła się na na naszej planecie później od niego.”57

Fikcyjne połączenie ptaka z dinozaurem

Prof. Alan Feduccia

Próba ukazania archeopteryksa jako formy przejściowej miała swe źródła w ewolucjonistycznym przekonaniu o pochodzeniu tej istoty od dinozaura. Słynny ornitolog, Alan Feduccia, profesor z University of North Carolina, nie zgadza się z ową tezą:

„Od 25 lat studiuję czaszki ptaków i nie doszukałem się najmniejszego nawet ich podobieństwa do czaszek dinozaurów. Uważam, że wywodzenie ptaka od dinozaura jest największym błędem w ostatnich 20 latach paleontologii.”58

Przeciwnikiem teorii jest też inny ornitolog, Larry Martin z uniwersytetu w Kansas. Uczony ten mówi wprost: „Gdybym miał wraz z ewolucjonistami bronić tezy o pochodzeniu ptaków od dinozaurów, to, szczerze mówiąc, po prostu wstydziłbym się.”59

Mit o pochodzeniu ptaków od dinozaurów jest więc tylko wynikiem działania chorej wyobraźni ewolucjonistów.

O pochodzeniu much

W celu udowodnienia tezy o przemianie dinozaura w ptaka ewolucjoniści pokazywali rysunki mające świadczyć o tym, że dinozaury, polując na muchy, wykonywały ruchy podobne do ruchów ptaka.

W miarę upływu czasu miały urosnąć im skrzydła, by mogły zacząć latać. Historia ta, będąca, oczywiście, kolejnym wytworem wyobraźni, ukazuje jednak, jak nielogiczny jest sposób myślenia ewolucjonistów. W przykładzie mającym na celu pokazanie, jak organizmy zaczęły latać, występują muchy, które posiadły sztukę latania już wcześniej.

Podczas gdy człowiek nie jest w stanie 10 razy na sekundę zacisnąć pięści, mucha w tym samym czasie uderzy dwoma skrzydłami równocześnie 500 razy. Najmniejsza nieregularność w uderzeniu skrzydeł doprowadziłaby do utraty równowagi, ale to nigdy się nie zdarza.

Ewolucjoniści powinni się najpierw zastanowić, w jaki sposób mucha opanowała tę sztukę, a nie fabrykować tysiące scenariuszy na temat: „jak dinozaury zaczęły latać”. Już sama perfekcyjna budowa muchy jest dowodem przeciwko ich teoriom. Angielski biolog, Robin Wootton, pisze:

„Im więcej wiemy o funkcjonowaniu skrzydeł owada, tym bardziej zadziwia nas doskonałość i piękno ich formy. Ich struktury są tak zaplanowane, aby deformowały się tylko w nieznacznym stopniu. Części składowe wszystkich mechanizmów współpracują ze sobą i są bardzo elastyczne, dzięki czemu mogą przeciwstawiać się sile powietrza i w pełni ją wykorzystywać. Chyba nie istnieje technologia, która mogłaby równać się technologii skrzydeł owada.”1

Poza tym, nie ma ani jednej skamieniałości, która dowodziłaby, że muchy przechodziły proces ewolucji. Jak przyznał francuski zoolog, Pierre Grasse: „Jeżeli chodzi o początek owadów, to błądzimy w ciemnościach.”2

1 J. Robin Wootton, "The Mechanical Design of Insect Wings", Scientific American, Cilt 263, Kasım 1990, s. 120.

2 Pierre-P Grassé, Evolution of Living Organisms, New York: Academic Press, 1977, s. 30

„Korzenie” ssaków

Jak już wielokrotnie wspominaliśmy, według ewolucjonistycznego scenariusza życie miało swój początek w wodzie. Stamtąd niektóre organizmy wyszły na ląd, przemieniły się w gady, a następnie nauczyły się latać i zmieniły w ptaki. W dalszej części scenariusza ewolucjoniści pokazują, jak niektóre z tych organizmów, które pozostały na ziemi i nie doświadczyły zmiany w ptaki, zostały ssakami. Różnice pomiędzy gadami a ssakami są jednak zbyt znaczne, aby móc w to uwierzyć. Gady, jak wiemy, są pokrytymi łuską organizmami zimnokrwistymi, które rozmnażają się, składając jaja. Ssaki natomiast mają ciała pokryte włosem, są organizmami ciepłokrwistymi, a ich zarodki rozwijają się w łonie matki.

Nietoperze

Ewolucjoniści twierdzą, że wszystkie gatunki ssaków pochodzą od jednego przodka, jednak jak wytłumaczyć w takim razie ich wielkie zróżnicowanie? Pomiędzy nietoperzami, niedźwiedziami, myszami i wielorybami istnieją przecież ogromne różnice. Każde z tych stworzeń posiada charakterystyczne dla siebie cechy i organy. Nietoperze wykorzystują echolokację, co pozwala im znaleźć drogę w ciemności. Nie wydaje się możliwe, aby udało im się to wskutek przypadkowych mutacji. Zresztą, jak wynika z dowodów kopalnych, nietoperze miały tę cechę „od zawsze”.

Nie ma różnic pomiędzy liczącą 50 milionów lat skamieniałością nietoperza a jego współczesnym przedstawicielem.

Studiowanie ogromnej ilości różnic, jakie dzielą ssaka od gada, można rozpocząć od budowy szczęki. Dolną część szczęki ssaków stanowi żuchwa, na której osadzone są zęby, u gadów natomiast zęby znajdują się na trzech mniejszych kościach. W uchu ssaka występują trzy chrząstki, a u gada tylko jedna, mieszcząca się w uchu środkowym. Ewolucjoniści twierdzą, że szczęka i ucho gada przechodziły cały szereg zmian ewolucyjnych, zanim zmieniły się w narządy ssaka. Jednak pytanie, w jaki sposób zachodziły te przemiany, pozostaje bez odpowiedzi. Szczególnie interesująca jest zmiana budowy ucha polegająca na przybyciu dwóch dodatkowych chrząstek. Nigdy nie będzie wiadomo, czy na czas, w którym zachodziły zmiany, ucho zostało „wyłączone z użycia”, czy funkcjonowało normalnie.

Form przejściowych pomiędzy gadem a ssakiem oczywiście nie odkryto, co zmusiło paleontologa–ewolucjonistę, Rogera Lewina, do stwierdzenia: „Przemiana w ssaka, która dokonała się prawdopodobnie w ciągu krótkiego czasu, nadal jest tajemnicą”.60

George Gaylord Simpson, jeden z największych autorytetów w dziedzinie ewolucji i współtwórca szkoły neodarwinizmu, skomentował to wydarzenie w sposób, który zadziwił ewolucjonistów:

„Najbardziej tajemniczym wydarzeniem w historii jest przemiana ery mezozoicznej, w której przeważały gady, w epokę ssaków. Wygląda to trochę jak w teatrze: kończy się scena, w której główne role grały gady, a szczególne dinozaury. Zapada kurtyna, gdy zaś unosi się po raz drugi, widać scenę z dokładnie takimi samymi rekwizytami, ale bez dinozaurów; z innymi gadami w charakterze statystów i ssakami w rolach głównych.”61

Co więcej, ssaki te różniły się od siebie. Stworzenia takie jak nietoperze, konie, myszy czy wieloryby – wszystkie są ssakami i wszystkie pojawiły się w tym samym czasie. Nawet człowiek o wielkiej sile wyobraźni nie potrafi wytłumaczyć sobie tego zjawiska jako wyniku ewolucji. Zoolog–ewolucjonista, Eric Lombard, pisze w magazynie Evolution:

„Ci, którzy szukają wśród wielkiej ilości ssaków danych wskazujących na ich pokrewieństwo, będą rozczarowani.”62

Ssaki pojawiły się na Ziemi nagle i bez wcześniejszego przejścia jakichś ewolucyjnych procesów; zjawiły się w dokładnie takiej formie, jaką obserwujemy do dziś. Prawda ta jest dowodem na powstanie życia w wyniku stworzenia. Jednak ewolucjoniści nadal próbują dopasowywać każdy fakt do swojego scenariusza i są zdania, że wszystkie organizmy pojawiały się na świecie jedno po drugim. Jeżeli jednak istnieje jakakolwiek kolejność, to jest to kolejność stworzenia. Badania nad fosyliami dowodzą, że świat zapełniony został doskonałymi pod każdym względem stworzeniami: począwszy od wód, poprzez powierzchnię Ziemi i niebo. Także człowiek przyszedł na świat w swojej ostatecznej formie, a nie jako pół małpa, pół człowiek, jak chcą przekonać nas ewolucjoniści.

Scenariusz ewolucji konia

Jeszcze do niedawna jako naczelny dowód słuszności teorii ewolucji przedstawiano konia. Dzisiaj nikt już nie wierzy w wymyśloną historię o jego ewolucyjnych przemianach. Nawet ewolucjoniści są zgodni, że koń nie przeszedł owego procesu. Na czterodniowej konferencji, która odbyła się w listopadzie 1980 roku w Field Museum of Natural History w Chicago i dotyczyła problemów gradacyjnej teorii ewolucji, wykład wygłosił ewolucjonista, Boyce Rensberger. Wyjaśnił wówczas, że wśród fosyliów nie ma najmniejszych dowodów na przemianę ewolucyjną konia i że nie zaobserwowano procesu, który mógłby być dowodem na gradiacyjną ewolucję tego ssaka:

„Od dłuższego czasu wiadomo, iż żyjące przed 50 milionami lat czteropalce stworzenie wielkości lisa nie zamieniło się w wyniku procesów ewolucyjnych w konia. Gatunek ten po prostu wymarł. Nie znaleziono też dowodów na istnienie jakichkolwiek form przejściowych.”1

Znany paleontolog, Colin Patterson, dyrektor Muzeum Historii Naturalnej w Anglii, w taki sposób wyraził się o ekspozycji wystawionej w tym muzeum, dotyczącej ewolucji konia:

„Istnieje nieskończona ilość historii stworzenia świata i życia, jedna bardziej fantastyczna od drugiej. Najsłynniejszym przykładem jest przygotowana 50 lat temu i nadal eksponowana na dolnym piętrze muzeum „historia ewolucji konia”. Uważam, że pokazywanie tego jest błędem, zwłaszcza jeżeli weźmiemy pod uwagę fakt, iż były to tylko spekulacje.”2

Co jest właściwie podstawą scenariusza ewolucji konia? Scenariusz ten powstał dzięki – z założenia błędnym – tabelom porównującym fosylia z różnych przedziałów czasowych, znalezione w rozmaitych miejscach, np. w Indiach, Afryce Południowej, Ameryce Północnej i Europie. Jednak naukowcy nie byli przekonani co do kolejności przemian i dlatego istnieje obecnie ponad dwadzieścia różnych modeli ewolucji tego zwierzęcia. Jedynym punktem wspólnym tych modeli jest żyjący w epoce eocenu, czyli jakieś 55 milionów lat temu, eohippus (Hyracotherium), stwór podobny do psa i uważany za praprzodka konia. Niestety, jak się później okazało, jest to spotykany i dziś na kontynencie afrykańskim hyrax.3

Przykłady na mylne interpretowanie dowodów kopalnianych przez ewolucjonistów możnaby mnożyć.

W tej samej warstwie, co skamieniałości eohippusa, znaleziono fosylia żyjących do dziś koni (Equus nevadensis i Equus occidentalis).4 Jest to, oczywiście, jasny dowód na to, że koń nie przeszedł żadnej ewolucji.

Pisarz-ewolucjonista, Gordon R. Taylor, który próbuje wyjaśnić niektóre zagadki darwinizmu, pisze w swojej książce, The Great Evolution Mistery:

„Najpoważniejszym problemem darwinizmu jest to, że paleontolodzy nie mogą doszukać się jakichkolwiek dowodów na istnienie pokrewieństwa i chronologii pomiędzy różnymi organizmami. Przykład konia miał być jednym z najważniejszych dowodów na potwierdzenie tej teorii. Jednak w linii prowadzącej od eohippusa do eguusa jest za dużo nieścisłości. Linia miała ukazywać, jak eohippus stawał się coraz większy, aż w końcu zmienił się w konia, ale w rzeczywistości niektóre ze ssaków ustawionych przez ewolucjonistów pomiędzy koniem a jego praprzodkiem były znacznie od eohippusa mniejsze. Egzemplarze pochodzące z różnych źródeł można oczywiście ustawić w przekonujący sposób, jednak nie ma żadnej pewności co do tego, czy organizmy pojawiały się właśnie w takiej chronologii.”5

Wszystkie te fakty dowodzą, że przygotowane przez ewolucjonistów tabele, których celem było dostarczenie dowodów na potwierdzenie słuszności teorii Darwina, okazały się niczym więcej, jak fantastycznymi wytworami wyobraźni.

1 Boyce Rensberger, Houston Chronicle, November 5, 1980, p.15

2 Harper's Magazine, February, 1985, s. 60

3 Francis Hitching, The Neck of the Giraffe: Where Darwin Went Wrong, New York: Ticknor and Fields, 1982, ss. 30-31.

4 Francis Hitching, The Neck of the Giraffe, ss. 30-31.

5 Gordon Rattray Taylor, The Great Evolution Mystery, London: Sphere Books, 1984, s. 230